‘Het was een tijd waarin de Goden tussen de mensen liepen.’ Fantasy is voor een agnost als ondergetekende altijd problematisch. Draken, prinsessen en ringen: het genre vereist vaak dat je er op voorhand al in gelooft. Toch wist de Russische megaproductie Wolfhound, die met bovenstaande zin opent, me moeiteloos mee te voeren naar een bergklif, waar een langharige blonde held de strijd aangaat met Morana the Deadly door zijn vlammende zwaard in de lucht te steken en de God van de Donder zijn zegen af te smeken.
Ik wil maar zeggen: zo overtuigend en meeslepend is dit epos over de solitaire krijger Wolfhound van de Clan der Grijze Honden. De idyllische rust van de stam wordt al in de eerste minuten verscheurd. Barbaarse ruiters trekken moordend en verkrachtend tussen de hutten door, en de jonge zoon van de dorpssmit moet machteloos toezien hoe zijn vader en zwangere moeder over de kling worden gejaagd. Brandende pijlen leggen het dorp in as. De jongen wordt als slaaf afgevoerd naar de mijnen. Jaren later zal hij ontsnappen. Met een lidteken op zijn gelaat, een vleermuis als strijdmakker en een kolkende verlangen naar wraak.
So far, so Conan the Barbarian. Bloed stolde reeds eerder op gigantische zwaarden, maar op ‘Russische’ bodem oogt het wel heel bruut. De film werd eigenlijk opgenomen in de bossen van Slowakije (en in de Mosfilm-studio’s) maar dat weerbarstige landschap is een van de grootste troeven van deze film. De gure wind op de bergtoppen, de mistflarden in de vallei, de bossen vol kale zwarte sparren, woeste wolkenpartijen, zompige moerassen… Het schitterende camerawerk in Wolfhound laat je voelen: dit is een land voor harde mannen.
Het avontuur voert Wolfhound naar de stad Galirad. Daar leren we de geschiedenis kennen van twee elkaar bestrijdende volgelingen van de kwaadaardige Godin Morana. Wolfhound doodde reeds een van hen, de man die Maneater werd genoemd, maar verstoorde daarmee het militaire evenwicht in de omgeving. De afzichtelijke krijgsheer Zhadoba is wel nog steeds actief en vormt dus een bedreiging voor de stad én voor prinses Elen. Waarom Zhadoba het bloed van de knappe prinses nodig heeft zullen we niet verklappen, maar hij handelt uiteraard uit machtspolitieke overwegingen. Net als de vorst van Galirad die de prinses uithuwelijkt aan een potentiële bondgenoot. Het is aan Wolfhound om haar frêle lijf te beschermen tijdens de lange tocht naar haar aanstaande.
Wrede zwaardgevechten, magie en romantiek dus, in dit ambachtelijke brok Slavisch escapisme. Hoofdrolspelers Aleksandr Bukharov en Oksana Akinshina (Lilja 4-ever ) vormen een aantrekkelijk stel. Het bezoek onderweg aan Karill, Overwinnaar van de Zwarte Beer en Vorstin van het Land van Kharyuk zorgt voor wat humor. En de trek door het Moeras van Kayeran leidt tot een griezelige confrontatie met moerasgeesten. De cgi, in die scène en de rest van de film spaarzaam toegepast, gaat in de finale helaas helemaal over de top. Dat was het enige wat ons uit een twee uur durende roes haalde en ervan weerhield onze held bij zijn Russisch naam toe te roepen. Volkodav! Comrade the Barbarian, smeedt je eigen lot!
Wolfhoud | Rusland, 2007 | Regie: Nikolai Lebedev | Di: DFW
(Gepubliceerd in Schokkend Nieuws 81, voorjaar 2009)
