Wie het schitterende Departures heeft gezien, kan met een serene glimlach op het gezicht sterven.
Niemand praat graag over de dood of over begrafenissen, maar Departures gaat over niets anders. Een film over een Japanse uitvaart-plechtigheid: dat klinkt saai of zelfs macaber, maar deze humoristische en ontroerende parel won volkomen terecht de Oscar voor Beste Buitenlandse film.
Daigo Kobayashi (Masahiro Motoki) verhuist met zijn vrouw Mika (Ryoko Hirosue) naar zijn geboorteplaats om er een nieuw leven te beginnen. Hij reageert op de personeelsadvertentie van een bedrijf dat in ‘Departures’ doet. Een reisbureau, misschien? Pas als hij is aangenomen, realiseert Daigo zich dat hij bij een uitvaartonderneming is beland. Uit schaamte vertelt hij zijn vrouw niets. Hij eet moedig door wanneer zij hem kipkluiven en rauwe vis voorzet. Maar de stille Daigo heeft zijn roeping gevonden.
Het bedrijfje van Mr. Sasaki (Tsutomu Yamazaki) specialiseert zich in het bijzondere ritueel dat in Japan soms wordt uitgevoerd voordat de overledene de kist in gaat. Terwijl de familie aandachtig toekijkt wordt de dode gewassen, gekleed en opgemaakt. Nog eenmaal helemaal vertroeteld: met liefdevolle aandacht, verfijnde smaak en een enorm respect. Tijdens het verwisselen van de kleren mag geen enkel stukje huid zichtbaar worden.
Regisseur Yojiro Takita vindt steeds een prachtig evenwicht tussen schutterige beleefdheid, ontroering en pure slapstick. Daigo’s eerste opdracht bestaat eruit zelf voor lijk te spelen. Tijdens een demonstratie ontkleedt, wast en scheert de onverstoorbare Mr. Sasaki zijn kersverse employee. Later leert Daigo zelf het vak en volgen meer vreemde situaties. Daigo heeft al lang geen contact meer met zijn vader en hoort pas weer van hem na diens overlijden. De finale laat zich raden. Maar dit is dan ook geen film over verrassingen. Integendeel: het is een film over de waarde van een mooie, liefdevolle traditie.
Japan 2009 | Regie: Yojiro Takita | Met: Masahiro Motoki, Tsutomu Yamazaki, Ryoko Hirosue
(Gepubliceerd in Preview 3, mei/juni 2009)
